Zeilers doen het, mensen die in een Kever rijden en mensen die hun hond uitlaten als het rustig is op straat: elkaar groeten. Ze hebben elkaar nooit eerder ontmoet, maar voelen zich toch heel even verbonden.

Een andere club waarvan de leden vriendelijk knikken tijdens het passeren, zijn de hardlopers. De sportievelingen die tussen werk en avondeten een stukje door de buurt rennen. Ik behoor sinds een paar maanden ook tot die categorie. Hoewel ik dus nog een beginner ben, begroeten mijn mederenners mij als volwaardig deelnemer aan de hardloopsport.

Zo ook vanavond. Tijdens mijn hardloopsessie in de Vogelwijk (een echte hardloopwijk, want veel groen en lekker rustig) onderging ik meerdere malen de rennersgroet. Een groepje joggers in gele hesjes glimlachte mij vriendelijk toe, terwijl ik met rood hoofd door het zand van een opengebroken straat ploegde. En even verderop ontving ik een knikje van een vrouwelijke recreant. Ik werd zelfs kort toegezwaaid door een hollende vijftiger.

Ik zwaai enthousiast terug, alsof ik dit al jaren met het grootste gemak doe. Want niemand ziet dat mijn schoenen nog vrijwel nieuw zijn. Bovendien bevalt het me wel, zo’n fictief lidmaatschap van de Club van Fanatieke Hardlopers. Geen tenue, vrij van verplichte bardiensten en zonder contributie. En dan na afloop, zoals vandaag, lekker op de bank met een stapel pannenkoeken.